Polscy minimaliści muzyczni
Wacław z Szamotuł, uważany za życia za największego polskiego kompozytora, został właściwie oceniony także przez późniejsze pokolenia. Szymon Starowolski w biografii kompozytora zamieszczonej w Hekatontas (1625), nie zawahał się napisać, że „gdyby bogowie pozwolili Szamotulczykowi żyć dłużej, Polacy nie potrzebowaliby zazdrościć Włochom Palestriny, Lappiego, Yiadany". Wacław zmarł nagle około 1560 roku, mając zaledwie około 34 lata. „Ciebie, o gwiazdo muzyków, ciebie najlepszy wieszczu, ciebie Wacławie, główna części naszego serca, tak szybko wyrywa nam złośliwa Parka. Po całym królestwie, które dzierży król polski, smutny tłum muzyków, pod przewodem Cypriana, rozbrzmiewa ciągłym jękiem" - pisał w żałobnej elegii Andrzej Trzecieski, bibliotekarz królewski, wielki przyjaciel kompozytora.